اهم اخبار

بیش از پنج سال از آغاز جنبش سبز و سه سال از حصر رهبران نمادین آن میگذرد. جنبش سبز یکی از بزرگترین جنبش های حق طلبانه و معترض به نقض حقوق اساسی ملّت در تاریخ معاصر ایران است. اگر شعار اصلی انقلاب مشروطه حاکمیّت قانون و شعار نهضت ملّی در دوران ملّی کردن صنعت نفت، حاکمیت ملّی بود، در جنبش سبز شعار اصلی یا گفتمان غالب، احقاق حقوق فردی و اجتماعی ایرانیان است.

یکی از برجسته ترین ویژگی های جنبش سبز و یکی از با ارزش ترین دستاوردهای این جنبش، خشونت پرهیزی آن و چیرگی اندیشه مبارزه مسالمت آمیز در میان کوشندگان و پایه های آن است. با جنبش سبز، هویّت جمعی و همبستگی تازه ای فراسوی گفتمان اصلاحات دوم خرداد پا به میدان گذاشته که نه حکومت و نه کنشگران سیاسی هیچکدام نمیتوانند آن را نادیده انگارند.

از دیدگاه ما، مبارزه برای برداشتن حصر زهرا رهنورد، میرحسین موسوی و مهدی کرّوبی، تنها دفاع از حقوق شهروندی آنان و اعتراض به بازداشت خودسرانه در جمهوری اسلامی نیست، بلکه مبارزه ای است برای تداوم جنبش سبز. جنبشی که ایستادگی آن ها در برابر ولایت فقیه، فرصت بروز آنرا فراهم آورد؛ جنبشی که هم منتقدان و هم مخالفان نظام را در بر میگرفت. همبستگی این دو گرایش که رمز حضور گسترده مردم در صحنه بود، به تدریج در دیدگاه این چهره های شاخص جنبش نیز بازتاب سیاسی خود را یافت.

انتخابات آزاد با تفسیر گشاده از قانون اساسی در بیانیه هفدهم موسوی، سپس وعده تغییری در قانون اساسی که امکان انتخابات آزاد را بمعنای واقعی کلمه فراهم آورّد و سرانجام، دفاع از حقوق بنیادین بشر و «زمینه سازی برای فعالیت آزاد فعالان اجتماعی – سیاسی در چارچوب تحول خواهی و ایجاد تغییر در وضعیت موجود» در ویراست دوم منشور جنبش سبز، همه نشانه های یک همگرایی گسترده درمبارزه با استبداد بود.

اینک با وجود انتخاب رییس جمهوری که وعده پاس داشتنِ حقوق شهروندی را داده بود، هیچ یک از خواست های جنبش سبز تحقق نیافته است و بسیاری ازکنشگران و چهره های نمادین این جنبش، همه در حبس و حصر اسیراند. حصر رهبران جنبش سبزمصداق بارز بازداشت خودسرانه است که نه تنها با هیچگونه معیار حقوقی و ضابطه قانونی از دیدگاه موازین بین المللیِ حقوق بشر سازگار نیست، بلکه با قوانین جمهوری اسلامی نیز در تناقض آشکاراست. زندانیان سیاسی نیز همه در دادگاه هایی ناعادلانه و به دست دستگاهی قضایی به بند کشیده شده اند که گوش به فرمان ولی فقیه و نماد بارز استبداد دینی در کشوراست.

گرچه مسئولیّت به زندان افکندن کوشندگان جنبش سبز و حصر رهبران نمادین آن، مستقیما با رهبری جمهوری اسلامی است و رفع حصر نیز در اختیار اواست، ولی رییس جمهوری که «مسئول اجرای قانون اساسی» است و سوگند خورده که از «آزادی و حرمت اشخاص و حقوقی که قانون اساسی برای ملت شناخته است» حمایت کند، هنوز پس از یکسال گام مؤثری در این راه بر نداشته است.
ما همصدا با مردم ایران بار دیگر حکومت جمهوری اسلامی را به برداشتن حصر خانم زهرا رهنورد، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی و آزادی همه زندانیان سیاسی فرا میخوانیم و میکوشیم با بسیج افکار عمومی و جلب پشتیبانی نهادهای بین المللی، به سهم خود برای آزادی آنان تلاش ورزیم.

اشتراک در شبکه های اجتماعی